02 Junie 2013 ~ 6 Kommentare

Die wese van ons strewe

Geskryf deur Ebert Terblanche

In ’n gesprek ongeveer 4 jaar gelede met Jan-Jan Joubert op Orania rakende die meriete van federalisme teenoor die huidige bestel van gesentraliseerde liberale demokrasie, het Frans de Klerk (vir federalisme) gesê dat Orania die verloop van tyd aan sy kant het.

Die waarheid daarvan het die afgelope maand baie duidelik na vore getree. Selde is daar voorheen so baie gedink en geskryf oor die wyse waarop ‘n volk of etniese groep tot selfverwesenliking kan oorgaan as juis nou nie.

Aan die een kant van die spektrum is daar die Bruin Belangebeweging wat besef dat hulle die getalle- en ’n groot deel van die ekonomiese krag van die Wes-Kaap verteenwoordig, maar baie min waarde vir ondersteuning  van die sentrale ANC (en les bes die DA wat poog om die meerderheid swart kiesers van die ANC af te rokkel) ontvang.

Aan die anderkant is daar die poging van die media om opslae te maak deur Kleinfontein onder die skerpste soeklig moontlik te plaas.

Konsensus dat die gesentraliseerde liberale demokrasie nie aan die drome en aspirasies van Suid-Afrika se verskeidenheid van gemeenskappe uiting kan gee nie, kring nou baie wyer uit as die groepie idealiste wat die Orania-ideaal meer as drie dekades gelede begin bedink het. Al bestaan daar nie eenstemmigheid oor die pad vorentoe nie, kan ons nie meer as net blote randfigure afgemaak word nie.

Dit is egter belangrik om terug te gaan na die gedagtes wat ons ideaal onderlê; om vas te stel of dit oor universele waarheid beskik wat die toets van tyd kan deurstaan. Tewens, wat sterker kan word namate dit van huis tot huis gefluister word.

Sonder eie arbeid is ’n volk nie volhoubaar nie

Dit is altyd lekker om jou brood aan beide kante gebotter te hê. Om soos ’n feodale  heerser deur jou landerye te stap, inskiklik die hoof te knik waar goeie werk gedoen word en soos ’n getroue vader die roede in te lê waar dinge nie na wense gebeur nie. Om hierdie posisie nie te moet verdien deur jouself vanaf die onderste sport op die leer op te werk nie, maar om dit as ’n geboortereg te ontvang.

Lekker mag dit wees, maar volhoubaar was dit nog nêrens volgens die geskiedenis nie. Die dinastieë wat toegekyk het hoe die piramides van Gisa opgerig is, is nie meer met ons nie. Aleksander die Grote se Masedoniërs kon nie sy ryk vir enkele jare aanmekaar hou nie. Die Romeine se taal is dood. Die Franse adel se koppe het letterlik gerol. Die Britse Empaaier buite Brittanje het gekrimp tot ’n paar eilandjies wat nie op hulself aangewese kan wees nie.

Die Afrikanerdom, wat eens tot aan die Kunene gestrek het, het gekrimp tot ’n klompie erwe wat, buite Orania, belasting aan ’n vreemde owerste verskuldig is.

Daar is diegene wat dink dat dinge anders vir ons sou uitgewerk het as die Franse die Kaapkolonie oorgeneem het in plaas van die Britte. Of as die Boererepublieke die Engelse oorlog kon wen of indien die Konfederale state van die VSA hulle burgeroorlog teen die Unie gewen het, of selfs as die Duitsers een van hulle twee oorloë in Europa gewen het.

Tog sou geeneen van hierdie gebeure, indien hulle anders sou verloop het, ons lot op die Suidpunt van Afrika kon omkeer nie, want aan die einde van die dag is dit altyd die meerderheidsbewoners van streke wat oor die eksklusiewe reg  beskik om die aard, karakter en instellings van daardie streke oor die langtermyn te bepaal.

Die Duitsers kon twee vernietigende oorloë sleg verloor, maar steeds het Duitsland Duits gebly. Want hulle was die meerderheid in hulle gebied. Afrikaners het hul bosoorlog en townshipoorlog gewen, maar omdat ons ’n minderheid op ons grond was, kon Suid-Afrika nie Afrikaans bly nie. Die stryd kon dalk tot nadeel van almal aangestry word, maar die uiteinde sou altyd dieselfde wees; meerderheidsregering oor die meerderheid van Suid-Afrika.

Ons tragedie was nie wat ander aan ons gedoen het nie, maar wat ons aan onsself gedoen het toe ons sekere take as benede onsself gesien het, terwyl ons ander op rassistiese wyse uitgebuit het om die take vir ons te doen. Dit was die groot sonde van Apartheid.

Ons kan egter onsself nog deur ons arbeid van die kettings van die foute van ons verlede verlos en vir ons volk, vir ons kinders, ‘n toekoms loswerk indien ons ook aan die volgende twee vereistes voldoen.

Sonder eie grond is ’n volk nie volhoubaar nie

Sonder die aarde is die mensdom niks. Ons mag dalk al op die maan geloop het en luisterapparaat tot in die uithoeke van sonnestelsel gestuur het, maar as die aarde môre vergaan, is ons almal daarmee heen.

Net so is die rykdom van die Weste onlosmaaklik deel van die konsep van private eiendomsreg. Op en deur sy stukkie grond kan die individu homself beveilig en verryk. Daar kan gerus word en gewerk word. Geboer word, gemyn word, handel gedryf word, rekenaarbedieners gehuisves word,  voorraadverspreiding vanaf gedoen word.

Wat vir die mensdom as geheel en vir die enkeling op sy eie geld, kan nie anders om ook vir die volk te geld nie. Sonder grond het ’n volk nie skole, tegniese kolleges, universiteite, navorsingsentra, hospitale, polisiestasies, parke, raadsale, pleine, kunsgalerye, begraafplase en al die ander plekke waarin ’n volk tot uitdrukking kom nie.

Ook die geskiedenis bevestig hierdie waarheid. Wat het van die Bisantyne geword? Of die Vandale? Wat van die Fenisiërs? Hoewel elk getel is as ʼn sterk en ryk volk, het hul as volke gedisintegreer nadat hul, hul grond kwyt geraak het.

’n Volk word deur sy instellings geken

Jy kan, soos die Bruin volk van die Kaap, die meerderheid van ‘n gebied vorm en die krag agter die arbeid wees, maar sonder instellings kan jy nie kollektief beding en jou regverdige aanspraak op die uitsette van die grond maak nie.

Dit is alleen deur sy instellings waardeur ’n volk geken kan word. Kultuur vind uitdrukking in argitektuur, kookkuns, musiek, literatuur, drama, politiek en waardes. Elk van hierdie word deur instellings gevestig, in stand gehou en uitgebou.

Sonder instellings is ’n volk sonder sintuig of vorm.

Die toekoms wink

Hierdie beginsels geld nie alleen vir Afrikaners nie. Baie volke het al ondergegaan of nie hul potensiaal kon bereik nie, omdat hulle nie aan die vereistes van eie arbeid, eie grond en eie instellings kon voldoen nie.

Dit is egter nie te laat nie.

Vir so lank as wat daar lewe is, stu ons voort. ’n Boer maak ’n plan en ons het uit ons foute geleer. Orania gee die toon aan. Elke dag word ons uitkoms nader gewerk. Die tyd is, vir die eerste keer in die geskiedenis, aan ons kant.

Die uitdaging vir die korttermyn sal soos met Kleinfontein, die opregtheid van ons volk se strewe vir vrye verwesenliking wees, want as dit bloot ’n strewe om rassistiese afsondering of bevoordeling is, sal die stryd verlore wees nog voordat dit werklik begin het.

Deel/Stuur

6 Reaksies op “Die wese van ons strewe”

  1. Dante' Strauch 2 Junie 2013 at 20:26 Permalink

    Dankie vir nog ‘n insiggewende artikel wat ‘n mens aan die dink sit! Ja die tweede wereld-oorlog was seker die grootste gebeurtenis in die moderne geskiedenis, tog verskil die kaart van Europa voor en na dit eintlik bitter min. Aan die ander kant as jy kyk na bv Noord-Amerika en Australie voor en na die kolonialie tydperk het die demografie radikaal verander, nie soseer agv oorlog nie maar immigrasie. Mense is geneig om te wag vir die “groot dinge” om ‘n situasie te verander soos ‘n oorlog, VN-verklaring of wat ook al, maar op die ou einde is dit die klein goedjies soos ‘n gesin wat besluit om te trek, wat die blywende impak bewerkstellig.

  2. Andries Vorster 3 Junie 2013 at 09:43 Permalink

    Dankie Evert. Dit is inderdaad belangrik dat ons gereeld stil staan by die gedagtes wat ons ideaal onderle. Dit help ons ook om daardie beginsels/gedagtes opnuut toe te pas en inhoud te gee in ons huidige tydsgees.

    Ten opsigte van arbeid die volgende paar gedagtes: net soos ons nie die impak van een gesin wat trek moet onderskat nie, moet ons nie die impak van een gesin wat selfwerksaamheid toepas in Gauteng, of waar hulle ook al bly, onderskat nie. Die grootste waarde daarvan is die impak op die kinders in daardie gesin, wat ‘n ander ingesteldheid oor arbeid ontwikkel. So kan diegene van ons wat nie nou Orania toe kan verskuif nie ten minste help om ‘n volk groot te maak en gereed te maak vir die volkstaat.

    Verder behoort ons ook ons kinders in beroepskeuse so by te staan dat ons hulle bevry van die korporatiewe instellings. Dit is mynsinsiens die grootste voordeel van Orania se ligging. Alhoewel dit baie moeilik is vir mense soos ekself, wat reeds myself verslaaf het aan een of ander korporatiewe instelling, om Orania toe te verhuis, dwing dit diegene wat wel gaan om hulleself los te sny, te bevry, van die korporatiewe verslawing. Ek dink dit is Kleinfontein se grootste nadeel. Die enkele jong gesinne wat daar woon is tog maar verslaaf aan die Gautengse ekonomie wat oorheers word deur groot nasionale en internasionale korporatiewe instellings. Die bejaardes wat daar gaan aftree, wat die meerdeheid van die mens daar uitmaak, was hulle hele lewe verslaaf aan hierdie instellings en nou nog van hulle afhanklik vir hulle pensioen.

    Die ander probleem met arbeid is die verslawing van ons vroue/moeders. Behalwe vir die direkte gevolge soos die daling in kindergetalle omdat ons vrou die formele arbeidsmark betree, maak dit ons nog meer verknog aan die instellings aangesien die een of twee kinders wat ons wel het versorging nodig het, dus word hulle van kleins af afhanklik van instellings soos dagsorg, skole, na-skool ens. Aangesien die gesin nou ook maar net saans tuis kom om daar te slaap kan daar min kom van selfwerksaamheid in die huis.

    Die ander probleem met ons Afrikaners se verslawing in die formele ekonomie is die toevlug wat hulle neem tot arbeidsorganisasies. Ek weet nou trap ek verseker op sensitiewe tone, maar as ons eerlik na langtermyn oplossings soek, moet ons bereid wees om die probleme tot op die been toe oop te vlek. Vakverbonde bevestig net die verknegtheid van ons volk.

    Ons kinders moet aangemoedig word, maar nie deur woorde alleen nie, maar ook deur ons voorbeeld om nie te dink in terme van werkgeleenthede by groot instellings nie. Hulle moet dink in terme van eie bedrywe, en nie net om ander besig te hou nie, maar ook om self bereid te wees om die hand aan die ploeg te slaan.

    As ons kinders grootword met die idee om formele kwalifikasie te verwerf ten einde die korporatiewe leer te klim, sien huule die maatskappy as hulle “Voorsiener” en is hulle spoedig ontnugter as die on regverdige bevoordeling of afdankings om hulle gebeur. In plaas van dat hulle oe oopgaan en besef hulle heil le nie in die groot organisasies nie gaan sluit hulle aan by ‘n vakverbond om hulle te help om ‘te veg vir hulle regte’. Ja, hulle het tog seker die reg om slawe te wees, wie is ek om ander ouers van die reg te ontneem om hulle kinders te verslaaf. Miskien kies my kinders dit ook nog eendag, maar dan sal hulle ten minste nie die voorreg he om vir my te se dat ek hulle nie daarteen gewaarsku het nie.

    Indien ons op die langtermyn sukses wil behaal, ‘n vrye volk in ‘n vrye staat, sal ons ernstig ook oor hierdie arbeidskwessies moet besin.

    • Rudolf 3 Junie 2013 at 17:44 Permalink

      Andries, ek stem nogal saam met jou….

  3. Anthony Schlemmer 3 Junie 2013 at 11:54 Permalink

    Jy slaan die spyker weereens op die kop met hierdie puik artikel!

    Wat meer kan mens byvoeg, nie veel nie……..

  4. Hanno 3 Junie 2013 at 19:30 Permalink

    Hallo Ebert.

    Soos ek op die poskring vir jou gesê het, geen bydrae vir Orania loop ooit op niks uit nie, presies vir die redes wat jy hier noem. Daarom is die uiteindelike sukses van die volkstaat ideaal soos verwesenlik byna gewaarborg.

    Wat Kleinfontein betref, ek dink die probleem daar is grond en demografie: Hulle het die regte idee op die verkeerde plek begin. Dit is te naby aan die ekonomiese sentrum van die land, wat beteken dis soos ‘n klein bootjie wat dit te na aan ‘n maelkolk bevind. Ek dink Orania het ‘n groter kans vir sukses, juis omdat hy ruimte het vir uitbreiding, en ook ruimte het om ‘n nuwe werklikheid te skep waar daar vroeer niks was nie. Daar is dus ook niks in Orania se onmiddelike omgewing wat sy uitbreiding, of sy werklikheid kan bedreig nie.

    …dis nou solank daai multinasionale prospekteerders nie ons toekoms kom opfoeter daar in die Noord-Kaap nie, maar ons hoop maar vir die beste.

    Groete

  5. Jean 15 Julie 2013 at 17:03 Permalink

    Goeie dag,

    Sonder ‘n eie geldeenheid is Orania en die Afrikaner onderworpe aan die ANC. Het julle al navorsing gedoen oor Bitcoin?

    Ek dink dit is perfek vir Orania. Gaan na http://www.weusecoins.com.

    Groete,


Lewer Kommentaar

*